Nikon D300

Analizujemy konkretny egzemplarz Nikona D300, który trafił do naszego warsztatu w doskonałym stanie. Aparat udowadniający, że jakość wykonania i matryca APS-C o rozdzielczości 12,3 MP mogą wciąż być istotne w fotografii akcji i reportażu.

Nikon D300 trafił na rynek w 2007 roku jako młodsza siostra D3, ale z własną duszą. Z matrycą CMOS APS-C o rozdzielczości 12,3 megapikseli i uszczelnionym korpusem ze stopu magnezu, przez lata był punktem odniesienia w fotografii akcji i reportażu dla tych, którzy nie mogli (lub nie chcieli) przejść na pełną klatkę. Dziś, prawie dwie dekady później, wciąż budzi mieszane uczucia: jedni uważają go za ciężki, mało rozdzielczy zabytek, inni za solidne i niezawodne narzędzie o wciąż zaskakującej wydajności.

Egzemplarz, który dziś trafił do naszego warsztatu, ma identyfikator magazynowy 6a0f05956ef56c5bb4152050. Dotarł w stanie fizycznym, który nasze laboratorium określiło jako „Doskonały”, bez widocznych śladów zużycia na rogach ani na uchwycie. To aparat, o który dbano, i to widać. Nie mamy danych o liczbie cykli migawki ani o stanie baterii, ale doświadczenie podpowiada nam, że D300 w takim stanie ma przed sobą zwykle spory zapas mechanicznej żywotności. Cena sprzedaży wyniosła 164 €, nieco powyżej średniej rynkowej wynoszącej 145 €, co jest uzasadnione jego lepszym stanem.

Dane tego egzemplarza

Model ogólnie

D300 wyposażono w matrycę CMOS DX o rozdzielczości 12,3 MP z procesorem EXPEED. W swoim czasie oferował bardzo konkurencyjną jakość obrazu, przyzwoity zakres dynamiczny i odwzorowanie kolorów, za którym wielu wciąż tęskni. System autofokusa to Multi-CAM 3500DX z 51 punktami (15 krzyżowych) pokrywającymi znaczną część kadru. Jest szybki, precyzyjny i dobrze radzi sobie nawet przy słabym świetle, choć nie należy oczekiwać magii nowoczesnych systemów z detekcją oka.

Ergonomia to jeden z jego mocnych punktów. Korpus jest duży, ciężki (825 g bez baterii), ale doskonale wyważony z profesjonalnymi obiektywami. Pokrętła i przyciski mają solidny skok i są intuicyjnie rozmieszczone. Wizjer optyczny, ze 100% pokryciem i powiększeniem 0,94x, to prawdziwa przyjemność. Niestety, 3-calowy wyświetlacz LCD o rozdzielczości 922 000 punktów wypada blado w porównaniu z jakimkolwiek współczesnym aparatem.

Co działa

Szybkość seryjna wynosi 6 klatek na sekundę, wzrastając do 8 z gripem MB-D10. Jak na aparat z 2007 roku, wciąż jest to szacowna wartość. Strzelaliśmy nim podczas sesji sportowych, a reakcja jest natychmiastowa: migawka brzmi jak precyzyjny mechanizm, a bufor dobrze radzi sobie aż do zapełnienia karty CompactFlash (tak, CompactFlash). Uszczelnienie przed kurzem i wilgocią jest autentyczne: widzieliśmy D300, które przetrwały ulewne deszcze i zapylone środowiska bez żadnego problemu.

Jakość obrazu przy niskim ISO (200-800) ma bardzo przyjemny charakter. Kolory są naturalne, z umiarkowanym nasyceniem, a ziarno jest drobne i organiczne. Do fotografii ulicznej, portretowej czy krajobrazowej w dobrym świetle wciąż daje wyniki, które bez kompleksów konkurują z wieloma dzisiejszymi aparatami z niższej półki.

Co ciąży z biegiem lat

Matryca o rozdzielczości 12,3 MP to najbardziej oczywiste ograniczenie. Jeśli potrzebujecie agresywnego kadrowania lub druku w dużym formacie, zabraknie wam rozdzielczości. Szum od ISO 1600 jest wyraźny, a przy ISO 3200 trudno go używać bez dobrej redukcji szumów. To nie jest aparat do fotografii nocnej ani do bardzo słabego światła bez lampy błyskowej.

Brak wideo to kolejna wada, która dziś daje się we znaki. Nie ma żadnej możliwości nagrywania, nawet w 720p. Nie ma też WiFi, Bluetooth ani nowoczesnej łączności USB (jest USB 2.0). Wyświetlacz LCD, choć funkcjonalny, ma ograniczoną rozdzielczość i kąty widzenia. A waga, dla kogoś szukającego lekkiego aparatu do noszenia wszędzie, jest obciążeniem.

Do kogo trafia ten egzemplarz?

Ten konkretny Nikon D300, w doskonałym stanie i w cenie 164 €, to mądry zakup dla:

• Zaawansowanych amatorów, którzy chcą solidnego aparatu zapasowego do fotografii akcji lub reportażu.
• Kolekcjonerów szukających reprezentatywnego egzemplarza ze złotej ery lustrzanek cyfrowych.
• Fotografów, którzy chcą eksperymentować z charakterem matrycy CCD (choć D300 używa CMOS, jego przetwarzanie ma specyficzny urok).
• Każdego, kto ceni sobie konstrukcję i niezawodność ponad rozdzielczość i łączność.

Nie jest dla kogoś, kto potrzebuje nowoczesnej wszechstronności, wideo lub pracy przy słabym świetle bez lampy błyskowej.

Werdykt

Nikon D300 to aparat, który zestarzał się z godnością. Jego konstrukcja jest już taka, jakich się nie robi, autofokus wciąż jest funkcjonalny, a jakość obrazu przy niskich ISO ma urok trudny do odtworzenia. Ten konkretny egzemplarz, w doskonałym stanie, to okazja, by zdobyć kawałek historii fotografii cyfrowej w rozsądnej cenie. Nie dla każdego, ale kto go zrozumie, ten się nim nacieszy.